Iaido – jest sztuką władania mieczem samurajskim. Wchodzi w skład japońskich sztuk walki Budo. Początek Iaido sięga roku 1500 i za twórcę uważa się Hayashizaki Jinsuke Minamoto no Shigenobu (1545-1618). Nauczał On sposobów błyskawicznego wyjmowania miecza z pochwy i zadawania uderzenia w nieprzerwanym ruchu. Nauka walki mieczem stała się powszechna. W ślad za pierwszą szkołą powstały kolejne. W okresie Edo (1603-1867) charakteryzującym się pokojowymi rządami samurajów, Iaido przybrało formę ćwiczeń duchowych.

居合道 – Samo określenie „Iaido” pojawiło się w 1932 r. I składa się z znaków kanji (i), (ai) i (dō). Pochodzenie pierwszych dwóch znaków, iai (居 合), Pochodzi od powiedzenia Tsune ni ite, kyū ni awasu (常 に 居 て, 急 に 合 わ す), co oznacza, że gdziekolwiek byś był, cokolwiek byś czynił zawsze musisz być przygotowany na każdą ewentualność. Tak więc główny nacisk „iai” polega na psychicznym stanie bycia (). Drugim naciskiem jest dobycie miecza i jak najszybsze reagowanie na nagły atak (). Iaido to japońska sztuka walki, która podkreśla świadomość i zdolność szybkiego dobywania miecza i reagowania na nagły atak.
Ostatni znak,(), jest w zasadzie tłumaczony na język angielski. Termin „Iaido” w przybliżeniu tłumaczony na polski jako „sposób obecności umysłowej i natychmiastowej reakcji”, został popularyzowany przez Nakayama Hakudo.
Określenie to wywodzi się z ogólnego trendu zastąpienia sufiksu -jutsu () („Sztuka”) na „dō” () w japońskich sztukach walki w celu podkreślenia filozoficznych lub duchowych aspektów tej praktyki.

00_116
Z początkiem XX wieku mistrz Nakayama Hakudo stworzył jeden spójny system nazwany Muso-shinden-ryu.

Dla każdego samuraja miecz był zawsze czymś więcej niż zwykłą bronią. Była to oznaka rangi, męskości, uosobienia honoru i lojalności, której się poświęcił. Był zawsze synonimem piękna i siły, a także celem prowadzącym do duchowego oświecenia. Młody samuraj uczył się, że będąc w innym domu obraziłby gospodarza, wyjmując zza pasa swój miecz i kładąc go rękojeścią w jego stronę. Obrazą było także przekroczyć miecz leżący na podłodze lub dotknąć obcego miecza bez zgody jego właściciela. Samuraj nigdy nie pozwalał dotknąć swego miecza komukolwiek innemu. Było to oznaką braku szacunku i mogło doprowadzić do pojedynku.

Jednym z elementów praktyki Iaido jest przewidzenie ataku oraz psychiczne opanowanie sytuacji tak, aby atakujący zrezygnował z zamierzonego celu. To nie zewnętrzna siła ma zadecydować o zwycięstwie, lecz nasza wewnętrzna przewaga nad przeciwnikiem. W Iaido zwycięstwem nie jest tylko pokonanie przeciwnika, ale również przezwyciężenie własnego „ja” poprzez wewnętrzną harmonię i siłę ducha. Celem treningu nie jest nauka zabijania, ale ciągły rozwój na drodze ku doskonałości technicznej oraz harmonii duchowej.

W czasie względnego pokoju panującego od wieku XVII wszelkie szkoły fechtunku rozwijały swą działalność w tzw salach ćwiczeń „Dojo”.
„Seiza” to postawa siedząca w której Japończycy przebywali w pomieszczeniach, dlatego w wielu szkołach techniki walki mieczem opracowywano głównie z tej pozycji, zadając cięcia i pchnięcia mieczem. Szkoły różniły się elementami technicznymi w dobywaniu i użyciu oręża, stąd różnice w postawach, ruchach związanych z wyciągnięciem i zadaniem cięcia oraz rytualnym strzepnięciu krwi z klingi i schowaniu miecza. Z biegiem lat mały nacisk na aspekt praktyczny spowodował rozbudowanie w niektórych szkołach Iaido nadmiernego rytuału i przywiązywanie coraz większej wagi do estetycznych, a nie praktycznych wartości poszczególnych ruchów. Niewątpliwą zaletą natomiast było nieustanne udoskonalanie techniki i szlifowanie drobnych szczegółów, usprawniających posługiwanie się mieczem japońskim. Zasadniczą różnicą każdego stylu były kata, czyli formy ułożone przez mistrza szkoły i kultywowane przez jego uczniów.


Copyright © 2019 Iaido Zielona Góra
Ostatnia aktualizacja: 19.10.2019