Iaido

Iaido jest sztuką władania mieczem samurajskim. Wchodzi w skład japońskich sztuk walki Budo. Początek iaido sięga roku 1500 i za twórcę uważa się Hayashizaki Jinsuke Minamoto no Shigenobu (1545-1618). Nauczał on sposobów błyskawicznego wyjmowania miecza z pochwy i zadawania uderzenia w nieprzerwanym ruchu. Nauka walki mieczem stała się powszechna wJaponii. W ślad za pierwszą szkołą powstały kolejne. W okresie Edo (1603-1867) charakteryzującym się pokojowymi rządami samurajów – iaido przybrało formę ćwiczeń duchowych.

Samo określenie pojawiło się w 1932 r. Składa się ze znaków kanji (i), (ai) i (dō). Pierwsze dwa znaki: i, ai (居 合) pochodzą od powiedzenia: Tsune ni ite, kyū ni awasu (常 に 居 て, 急 に 合 わ す), co oznacza, że gdziekolwiek byś był, cokolwiek byś czynił zawsze musisz być przygotowany na każdą ewentualność. Iaido to japońska sztuka walki, która podkreśla świadomość i zdolność szybkiego dobywania miecza i reagowania na nagły atak.
Ostatni znak, czyli “do”,() – wywodzi się z ogólnego trendu zastąpienia sufiksu: jutsu (), czyli „Sztuka” na” „dō” (), czyli “Droga”. W ten sposób podkreślono filozoficzne lub duchowe aspekty tej praktyki.

iaido
Termin „iaido”, został popularyzowany przez Nakayama Hakudo. Z początkiem XX wieku Mistrz stworzył jeden spójny system nazwany Muso-shinden-ryu.

Jednym z elementów praktyki iaido jest przewidzenie ataku oraz psychiczne opanowanie sytuacji tak, aby atakujący zrezygnował z zamierzonego celu. To nie zewnętrzna siła ma zadecydować o zwycięstwie, lecz nasza wewnętrzna przewaga nad przeciwnikiem. W iaido zwycięstwem nie jest tylko pokonanie przeciwnika, ale również przezwyciężenie własnego “ja” poprzez wewnętrzną harmonię i siłę ducha. Celem treningu nie jest nauka zabijania, ale ciągły rozwój na drodze ku doskonałości technicznej oraz harmonii duchowej.

Miecz jest duszą samuraja

Dla każdego samuraja miecz był zawsze czymś więcej niż zwykłą bronią. Była to oznaka rangi, męskości, uosobienia honoru i lojalności, której się poświęcił. Był zawsze synonimem piękna i siły, a także narzędziem prowadzącym do celu, czyli duchowego oświecenia. Młody samuraj uczył się, że będąc w innym domu obraziłby gospodarza, wyjmując zza pasa swój miecz i kładąc go rękojeścią w jego stronę. Obrazą było także przekroczyć miecz leżący na podłodze lub dotknąć obcego miecza bez zgody jego właściciela. Samuraj nigdy nie pozwalał dotknąć swego miecza komukolwiek innemu. Było to oznaką braku szacunku i mogło doprowadzić do pojedynku.

Iaido – szkoły szermierki samurajskiej

W czasie względnego pokoju, panującego w Japonii od wieku XVII, wszelkie szkoły fechtunku rozwijały swą działalność w tzw. „Dojo” (salach ćwiczeń). Szkoły różniły się elementami technicznymi w dobywaniu i użyciu oręża, stąd różnice w postawach, ruchach związanych z wyciągnięciem i zadaniem cięcia oraz rytualnym strzepnięciu krwi z klingi i schowaniu miecza. Z biegiem lat mały nacisk na aspekt praktyczny spowodował rozbudowanie w niektórych szkołach iaido nadmiernego rytuału i przywiązywanie coraz większej wagi do estetycznych, a nie praktycznych wartości poszczególnych ruchów. Niewątpliwą zaletą natomiast było nieustanne udoskonalanie techniki i szlifowanie drobnych szczegółów, usprawniających posługiwanie się mieczem japońskim. Zasadniczą różnicą każdego stylu były kata, czyli formy ułożone przez mistrza szkoły i kultywowane przez jego uczniów.

Copyright © 2020 Senshinkan Zielona Góra
Ostatnia aktualizacja: 6.04.2020